همبستگی اجتماعی میوه درخت «سلامت معنوی» است

به گزارش پایگاه خبری رسانه بابل،حجت‌الاسلام علی فضلی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی « بلاغ» اظهار کرد: در هنگام بروز رویدادهای تلخ، مهم‌ترین و ضروری‌ترین اقدام، ایجاد شرایطی برای دستیابی به «استحکام روحی» است که خود، انسجام ملی و همبستگی اجتماعی را به همراه دارد. هر چند نهادها و دانش‌های مختلف در این زمینه سهم دارند، اما یکی از مؤثرترین مقوله‌ها، سلامت معنوی است.

وی در پاسخ به این پرسش که سلامت معنوی چگونه می‌تواند چنین سهمی در تقویت روحیه جامعه ایفا کند، به دو گام اساسی اشاره کرد که گام اول توسعۀ معاشرت پاک در دو ساحت حقیقی و مجازی است.

این کارشناس مسائل دینی نخستین گام را توسعه معاشرت و همنشینی پاک در دو عرصه حقیقی و مجازی دانست و توضیح داد: این اقدام به مثابه یک سپر دفاعی عمل می‌کند و مانع گسترش داده‌های مسموم و اضطراب‌زا (ویروس‌های ذهنی) در جامعه می‌شود. در مقابل، این فضا بستر لازم برای انتقال داده‌های صحیح، امیدزا و نشاط‌آور را فراهم کرده و از آلودگی ذهنی مردم پیشگیری می‌کند.

گام دوم تلقین حس پناهندگی به خدای سبحان

فضلی با اشاره به اینکه در صورت نفوذ داده‌های منفی، نیاز به راهکاری برای خنثی‌سازی آن داریم، گفت: دومین گام، تلقین حس «پناهندگی به خدا» در دل و جان مردم است. این حس، پشت‌گرمی معنوی قدرتمندی ایجاد کرده و انتظار و امید نجات از بحران‌ها را تقویت می‌کند.

مدیر گروه عرفان و معنویت پژوهشگاه در تشریح روش‌های انتقال این حس معنوی به دو شیوه اشاره کرد که اول القای مفاهیم پناهندگی که از طریق برگزاری جلسات، بارگذاری پیامک‌ها، تولید پادکست‌ها و ویدئو کلیپ‌هایی که بر آیات و احادیث مرتبط با پناه‌دهندگی خداوند (مانند مفهوم «الهی انت کهفی») تأکید دارند و دوم ترویج اذکار و ادعیه که ترویج ذکرها و دعاها (مانند دعای بیست و هفتم صحیفه سجادیه) در فضای حقیقی و مجازی شامل خانه‌ها، حسینیه‌ها، مساجد، پیام‌رسان‌ها و رسانه‌ها، به منظور القای معانی عمیق آن‌ها در ذهن و روح جامعه.

وی در پایان خاطرنشان کرد: اجرای این دو روش تلقینی، نتایج عملی شگرفی به دنبال دارد که از آن جمله می‌توان به ایجاد آرامش قلبی و ذهنی، دورسازی احساسات منفی، کنترل پرخاشگری، جلوگیری از رفتارهای شتابزده، آماده‌سازی فضای ذهنی برای چاره‌اندیشی بحران، افزایش توجه به نیازهای همدیگر، گسترش ایثار و از خودگذشتگی و در نهایت تقویت همگرایی، همیاری و همدلی در میان مردم اشاره کرد. این همان ثمره‌ای است که می‌توان آن را استحکام روحی، انسجام ملی و همبستگی اجتماعی نامید.

انتهای خبر/